Tien jaar en zeven delen verder is het over en uit met Harry Potter. Onder de titel Harry Potter en de relieken van de dood is nu ook het laatste deel uit de Harry Potterserie in het Nederlands verschenen.

In de altijd sublieme vertaling van Wiebe Buddingh' en de minstens zo uitstekende visuele verbeelding van de ontwerpsters Ien van Laanen en Anne Lammers heeft de kleine uitgeverij De Harmonie opnieuw een in alle opzichten voorbeeldig eindproduct afgeleverd, inclusief een prachtige holografische boekenlegger.

Harry Potter en de relieken van de dood - door velen aangeschaft een minuut na middernacht op zaterdag bij boekhandels in het hele land, begeleid door feesten met heksen en tovenaars - is het slot van de reeks Potterboeken. En wat voor slot! Harry en zijn beste vrienden Ron en Hermelien moeten de strijd aangaan met Heer Voldemort, de kwade genius in de vorige zes delen en dus ook in deel zeven.

Alles wat voorheen nog als een gordiaanse knoop onontwarbaar leek, wordt door schrijfster J.K. Rowling in dit zevende deel - zonder een steek te laten vallen - aan elkaar gebreid. En daar moeten nogal wat mensen aan ten onder gaan. Want, zoals in het echte leven, ligt de dood nooit ver om de hoek. Op internet zijn tellingen van het aantal doden in de Potterserie gepubliceerd.

Harry Potter moet in De relieken ontrafelen wat hem in werkelijkheid is overkomen sinds hij als baby zijn ouders verloor. De avonturen die hij samen met Ron en Hermelien doormaakt - waaronder inbraken in het ministerie van Toverkunst en het bankgebouw van Goudgrijp - leiden hen tot een niet bepaald vrolijk nomadisch bestaan op het Britse platteland. Ze zijn voortdurend op de vlucht. Het Kwaad zit niet stil en hun held Perkamentus - het inmiddels overleden hoofd van de toveracademie Zweinstein - blijkt in zijn jeugd ook niet loepzuiver te zijn geweest.

J.K. Rowling haalt alles uit de kast. Van de nazi's en extreemrechtse Vlamingen - 'Tovenaars eerst' - tot en met iedereen die ze probeerden te vervolgen - de 'Modderbloedjes', 'Bloedverraders' en 'Dreuzeltelgen'. Waar vertaler van het eerste uur Wiebe Buddingh' nog iets heel origineels aan heeft weten toe te voegen: het 'Koetervlaams'.

Hoe dan ook; Rowling heeft de cirkel rond gekregen in Harry Potter en de relieken van de dood. Twee maanden na publicatie van de Britse uitgave vertelde ze een publiek van kinderen in Carnegie Hall in New York, op de vraag of Perkamentus ooit echte liefde had gekend, dat het hoofd van Zweinstein eigenlijk homoseksueel was geweest. Hij was daarmee eindelijk uit de kast gekomen.

Er blijft maar een vraag, ook al is de Engelse versie al half juli verschenen: is zeven een geluksgetal voor Harry Potter?